Με την υπογραφή της Ελένης Ράντου
Η Ελένη Ράντου επανέρχεται στο θεατρικό σανίδι με το νέο έργο της, που γράφτηκε στις μέρες της πανδημίας, έχοντας εξομολογητικές διαθέσεις. Εμπνεόμενη από το "Every Brilliant Thing" του Ντάνκαν ΜακΜίλαν "δανείζεται" την κεντρική ιδέα του βασανισμένου ανθρώπου, ο οποίος προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής και την ψυχική ασθένεια της μητέρας του μέσω μίας λίστας πραγμάτων που τον κάνουν ευτυχισμένο, για να δημιουργήσει μία παράσταση γεμάτη ανθρωπιά με μία αφοπλιστική αμεσότητα και ειλικρίνεια, όπως μόνο εκείνη γνωρίζει.
Ένας μονόλογος με την ίδια πρωταγωνίστρια συνοδεία δύο εξαιρετικών μουσικών ( Κωνσταντίνος και Λυδία Μπουντούνη ), που καταφέρνουν να μας μεταφέρουν σε έναν χορό εναλλασσόμενων συναισθημάτων με τα γεγονότα να μετατρέπονται σε εμπειρίες και αναμνήσεις μέσα από ένα ταξίδι στον χρόνο. Πέντε δεκαετίες, από τα παιδικά χρόνια στην περίοδο της Χούντας, μέχρι και την ώριμη ηλικία στο σήμερα, με την πρωταγωνίστρια να θυμάται, να θρηνεί, να νοσταλγεί και να στοχάζεται και την παράσταση να χρησιμοποιεί στιγμές της σύγχρονης ιστορίας μας (τα χρόνια της μεταπολίτευσης, το Ευρωμπάσκετ του ´87, ο σεισμός του '98, οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, οι περίοδοι της κρίσης και του κορωνοϊού) ως αναφορές στη συλλογική μνήμη και χρονικούς προσδιορισμούς των όσων συμβαίνουν, χωρίς να υπάρχει άμεση σύνδεση μεταξύ του προσωπικού δράματος και του κοινωνικοπολιτικού πλαισίου, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Σε αυτό το οδοιπορικό των 50 ετών κυριαρχούν η προβληματική σχέση με τη μητέρα της και οι ανάγκες της αγάπης και της αποδοχής της. Η απομόνωση, η απόρριψη και τα παιδικά τραύματα οδηγούν στη λίστα με όσα την κάνουν ευτυχισμένη, λίστα που επανέρχεται σε κομβικά χρονικά σημεία, για να συνεχιστεί με τρόπο που νοηματοδοτεί το έργο και προκαλεί τη σκέψη και τη συγκίνηση. Εξίσου σημαντικές σε αυτήν την πορεία οι παρουσίες και άλλων προσώπων στη ζωή της, με κυριότερα εκείνα του πατέρα, του συζύγου, του παιδιού και της δασκάλας της μέσα από τους οποίους βιώνει τη ζωή και τον θάνατο, την ευτυχία και την κατάθλιψη, την απώλεια και την ελπίδα.
Το κείμενο της Ράντου έχει ατάκες που μένουν, αναφερόμενο, παράλληλα, σε μεγάλες αλήθειες, προσεγγίζοντάς τες απλά και κατανοητά. Η χαρά εναλλάσσεται με τη λύπη σε έναν ατέρμονα βρόγχο με τον κύκλο της ζωής να παρατηρείται και στις επαναλήψεις λέξεων, καταστάσεων και στιγμών, που μόνο τυχαίες δεν είναι και προκαλούν περισσότερο το γέλιο και λιγότερο το δάκρυ με την επανεμφάνισή τους σε ένα έξυπνα δομημένο κείμενο.
Μέσα από τα χρονικά άλματα αναδεικνύονται η σημασία της μνήμης και ο τρόπος με τον οποίο τα παιδικά βιώματα μετατρέπονται σε πληγές, επηρεάζοντας και συνδιαμορφώνοντάς μας στην πορεία της ζωής μας, για να φτάσουμε στο κλείσιμο στη συμφιλίωση, τη συγχώρεση και τη λύτρωση, καταλήγοντας στο βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης, που δεν είναι άλλο από την ίδια την αγάπη.
Η Ελένη Ράντου δίνει μία αξιοπρεπέστατη ερμηνεία, πετυχαίνοντας να ισορροπήσει σε μεγάλο βαθμό την κωμωδία με το δράμα. Παραμένει εξαιρετική στον τρόπο που εκμαιεύει το γέλιο του θεατή, κάνοντας τις δραματικές της στιγμές να δείχνουν λιγότερο αβίαστες. Σε αντίθεση όμως με το παρελθόν υπάρχουν αντίστοιχες, μεμονωμένες σκηνές στις οποίες καταφέρνει να μας αγγίξει και να μας συγκινήσει, προσπερνώντας τις παγίδες της υπερβολής και του μελοδράματος και δείχνοντας πτυχές του εαυτού της που δεν έχουμε ξαναδεί. Η ειλικρίνεια με την οποία η ίδια απολαμβάνει την επαφή της με τον κόσμο κάνουν ιδιαίτερο και ξεχωριστό τον συγκεκριμένο ρόλο. Είναι τέτοιο το πάθος της, που οδηγεί σε ταύτιση με το πρόσωπο που υποδύεται, κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε για το κατά πόσο το ίδιο το έργο περιέχει αυτοβιογραφικά στοιχεία ή σχετίζεται με τη δημιουργό του.
Η ποιότητα της παραγωγής, που παραμένει σταθερή αξία στις παραστάσεις της δημιουργού, είναι εμφανής και σε αυτήν την περίπτωση σε ένα στήσιμο που δε θυμίζει μονόλογο. Αφαιρετικό το σκηνικό του σπιτιού (Σχεδιασμός Μάγιου Τρικεριώτη - Κατασκευή Παναγιώτης Λαζαρίδης), σημείο αναφοράς στη ζωή της ηρωίδας, διευκολύνει τις μεταβάσεις στον χρόνο, προσδίδοντας συμβολική χροιά στα αντικείμενα.
Αν και το πρώτο μισό δεν έχει την ίδια δυναμική με το δεύτερο με τις αναφορές στα παιδικά χρόνια του κοριτσιού και την ερμηνεία της Ράντου στο ξεκίνημα να λειτουργούν περισσότερο ως εισαγωγή και "ζέσταμα", η σκηνοθεσία του Ανέστη Αζά και η προσθήκη των μουσικών, της μουσικής και του ταλέντου τους, παρέχουν ρυθμό και ζωντάνια, υποστηρίζοντας ιδανικά την ηθοποιό.
"Το πάρτι της ζωής μου" αποτελεί μία από τις πιο προσωπικές δουλειές της Ελένης Ράντου. Καταφέρνει να συνδυάσει το εμπορικό με το ποιοτικό, έχοντας ένα κείμενο εύκολα αντιληπτό με σημαντικά νοήματα και μία πρωταγωνίστρια πιο ώριμη καλλιτεχνικά από ποτέ. Χωρίς να δίνει αυτό που θα χαρακτηρίζαμε ως ρεσιτάλ ερμηνείας, δημιουργεί μία μεστή παράσταση, στηριζόμενη στα έργα και τις εμπειρίες του παρελθόντος, που διακρίνεται για την αλήθεια της.
Βλέποντας τη θεατρική πορεία της ηθοποιού συνειδητοποιούμε πως οι προσεγμένες παραγωγές αποτελούν απόρροια του σεβασμού που η ίδια δείχνει προς το κοινό, το οποίο σπεύδει να την παρακολουθήσει. Αυτός ο "επαγγελματικός αυθορμητισμός της" και η επιλογή του να μη μείνει προσκολλημένη στην τηλεοπτική της ταμπέλα είναι που την έχουν κάνει ιδιαίτερα προσιτή και αγαπητή στον κόσμο, που πλέον δεν αποτελεί "το κοινό της Ράντου", αλλά μπορεί να είναι εν δυνάμει ο οποιοσδήποτε θέλει να δει μία ενδιαφέρουσα και αξιόλογη θεατρική παράσταση.
Κείμενο: Ελένη Ράντου ( εμπνευσμένο από το "Every Brilliant Thing" του Duncan Macmillan )
Παίζουν: Ελένη Ράντου και oι String Demons ( Κωνσταντίνος και Λυδία Μπουντούνη )
Σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς
Θέατρο Διάνα
Διάρκεια: 120' (με διάλειμμα)
Τετάρτη 20:00 / Πέμπτη 20:30 / Παρασκευή - Σάββατο 21:00 / Κυριακή 19:30
Τιμές Εισιτηρίων: Πέμπτη Πλατεία - Εξώστης 15€ - Περιορισμένης Ορατότητας 12€ / Τετάρτη - Παρασκευή - Σάββατο - Κυριακή Πλατεία - Εξώστης 18€ - Φοιτητικό 15€ - Περιορισμένης Ορατότητας 12€
Για περισσότερες πληροφορίες ( επίσημη σελίδα στο facebook ): Το Πάρτι της Ζωής μου
