Στον Sir Sidney Poitier, με αγάπη
Στο άκουσμα του θανάτου του Σίντνεϊ Πουατιέ (Sidney Poitier) ήρθε στη θύμηση η αχνή ανάμνηση από την ταινία του "Στον Κύριό μας με Αγάπη" ("To Sir, with Love", 1967), την οποία μας είχε δείξει στην αίθουσα ένας φωτισμένος καθηγητής Αγγλικών στο σχολείο. Στο έργο ο Πουατιέ υποδύεται έναν άνεργο μηχανικό, που βρίσκει δουλειά ως καθηγητής σε σχολείο της Δευτεροβάθμιας σε μία φτωχογειτονιά του Λονδίνου. Ο ρατσισμός, η εκπαίδευση ως λειτούργημα και η πορεία των εφήβων προς την ενηλικίωση τα σημαντικότερα θέματα με τον Πουατιέ να αφήνει ανεξίτηλη την αύρα του σεμνού και αξιοπρεπή ατόμου, γεμάτου χάρη που αποπνέει αυτό που είχαν ανάγκη να μάθουν και οι μαθητές του, τον σεβασμό προς το πρόσωπο και τη διαφορετικότητά του. Χρόνια μετά ανακαλύψαμε πως το εμπορικά πετυχημένο έργο βασιζόταν στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό βιβλίο του E.R. Braithwaite, μεταφέροντας στη μεγάλη οθόνη μία αληθινή ιστορία.
Σε ένα μεγάλο βαθμό ο Σίντνεϊ Πουατιέ υπήρξε άνθρωπος των καιρών του. Σε μία περίοδο έντονων κοινωνικών αλλαγών με τα αιτήματα και τις διαμαρτυρίες για ίσα δικαιώματα να πληθαίνουν, αποτέλεσε τον σωστό άνθρωπο στην κατάλληλη στιγμή, που άνοιξε τον δρόμο με τους ρόλους του και με την ευρεία αποδοχή του από κοινό και κριτικούς σε όσους ακολούθησαν.
Μεγάλωσε στην Καραϊβική, από όπου και κατάγεται, για να γνωρίσει τον ρατσισμό της αμερικανικής κοινωνίας, όταν οι γονείς του τον έστειλαν να μείνει με τον μεγαλύτερο αδερφό του στο Μαϊάμι σε ηλικία 15 ετών. Φτώχεια (επτά αδέρφια σε ένα μικρό σπίτι στο νησί Κατ στις Μπαχάμες, χωρίς νερό και ρεύμα), στέρηση, δουλειές του ποδαριού, αγάπη για την οικογένεια, κουβαλώντας τις αρχές των γονιών του, τύχη μαζί με ταλέντο και υπερπροσπάθεια για μία μεγαλειώδη καριέρα, που έσπασε ταμπού και ξεπέρασε εμπόδια, τόσο για τον ίδιο όσο και για τους συναδέλφους και τους συνανθρώπους του.
"Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες" ("The Defiant Ones", 1958), "Ένα Σταφύλι στον Ήλιο" ("A Raisin in the Sun", 1960), "Τυφλός Άγγελος" ("A Patch of Blue", 1965), "Μάντεψε ποιος θα 'ρθει το βράδυ" ("Guess Who's Coming to Dinner", 1967), Ιστορία ενός Εγκλήματος (In the Heat of the Night, 1967) κάποιες από τις επιτυχίες του με το πρώτο Όσκαρ Α' Ανδρικού ρόλου σε μαύρο ηθοποιό για την ερμηνεία του στο "Κάτω από το Βλέμμα του Θεού" ("Lillies of the Field", 1963) . Χαρακτηριστική η σκηνή στον ευχαριστήριο λόγο του Ντένζελ Ουάσινγκτον κατά την παραλαβή του δικού του Όσκαρ για το Training Day, που εκφράζει ένα μεγάλο ευχαριστώ προς το πρόσωπο του Πουατιέ, ομολογώντας πως οι υπόλοιποι θα ακολουθούνε πάντοτε τα βήματά του.
Ο ίδιος εξάλλου ο Σίντνεϊ Πουατιέ είχε δηλώσει παλιότερα πως υπήρχαν στιγμές στη ζωή του που αισθανόταν πως εκπροσωπούσε εκατομμύρια ανθρώπους σε κάθε του κίνηση. Ηθοποιός-σύμβολο με τη διαδρομή του να παραμένει επίκαιρη για εκείνους που αγωνίζονται για όσα κάποιοι από τους υπόλοιπους θεωρούμε ως δεδομένα.
Κλείνουμε με τον επίλογο του μηνύματος των αγαπημένων του "Η πίστη του στην ανθρωπότητα δεν υποχώρησε ποτέ, γι' αυτό να ξέρετε πως για όλη την αγάπη που του δείχνατε, σας αγαπούσε ξανά".
