Θεατρική μαγεία από το Εθνικό Θέατρο
"Τα φώτα της πόλης" είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που μας θυμίζουν αυτό που κάποτε υπήρξαμε και κάπου στην πορεία το (ξε)χάσαμε. Η μεταφορά της κλασικής ταινίας "City Lights" του Τσάρλι Τσάπλιν επί σκηνής είναι μία από τις καλύτερες προσπάθειες θεατρικής απόδοσης κινηματογραφικής δημιουργίας, που έχουμε παρακολουθήσει. Η Αμάλια Μπένετ και οι συνεργάτες της αποτίουν φόρο τιμής όχι μόνο στην έβδομη τέχνη και το βωβό σινεμά, αλλά και σε μία ολόκληρη εποχή, ανασύροντας αναμνήσεις και συναισθήματα, τα οποία αγγίζουν κάποιες από τις πιο τρυφερές και ευαίσθητες χορδές της συλλογικής μας μνήμης.
Μία απόλυτα πιστή στο πρωτότυπο υλικό δημιουργία με σεβασμό στο κινηματογραφικό αριστούργημα, έχοντας τις διασημότερες σκηνές του να ερμηνεύονται ζωντανά με ευφάνταστο τρόπο. Από την εισαγωγή με τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος, την πρώτη επαφή του "αλητάκου" με την τυφλή λουλουδού και τον μεθυσμένο πλούσιο με τάσεις αυτοκτονίας, μέχρι τις "κοκορομαχίες" στην αίθουσα χορού, τις σφυριχτές "παραφωνίες" στη γιορτή της έπαυλης, τον (κλασικό πλέον) αγώνα πυγμαχίας και το συγκινητικό κλείσιμο της συνάντησης του κοριτσιού με τον ρακένδυτο Σαρλό.
Η εμμονή στις λεπτομέρειες εντυπωσιάζει. Τα ηχητικά εφέ έναντι φωνών στο ξεκίνημα, όπως ακριβώς στην ταινία, ο δίσκος στο πόδι του σερβιτόρου στο τελικό στιγμιότυπο της σκηνής του μαγαζιού, το "χορευτικό" στο ρινγκ, που έχει μείνει στην ιστορία του σινεμά, η θηλιά στον λάθος λαιμό και η σερπαντίνα ως κυρίως πιάτο από σπόντα μόνο κάποιες από τις δεκάδες, αυτούσιες αναπαραστάσεις των ίδιων γεγονότων, που ζωντανεύουν μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας.
Οι συντελεστές της παράστασης δεν έμειναν στην αντιγραφή του κινηματογραφικού έργου, αλλά πέτυχαν τη ριζική αναβάθμισή του με τη χορογραφία ( Αμάλια Μπένετ ) να θυμίζει τον φρενήρη ρυθμό των μειωμένων καρέ της βουβής δημιουργίας, έχοντας σε σημεία σχεδόν το σύνολο του πολυμελούς θιάσου να βρίσκεται σε ένα άρτια οργανωμένο "χάος". Το ίδιο ισχύει και στις έξυπνες σκηνοθετικά εμπνεύσεις, που ξεπερνούν τα εμπόδια της θεατρικής απόδοσης, με χαρακτηριστικότερες τις μάσκες - σκύλου των καλεσμένων στο πάρτι του μεθυσμένου μεγιστάνα, παραπέμποντας συνειρμικά στην εισβολή στο πλατό των πραγματικών τετράποδων του αυθεντικού, αλλά και της ονειρικής διάστασης του φινάλε, που "απογειώνει" συναισθηματικά μία από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές στη φιλμογραφία του Τσάρλι Τσάπλιν. Αμέτρητες μικρές λεπτομέρειες που προσθέτουν στο πρωτότυπο, προκαλώντας το γέλιο και την έξαψη.
H ευρηματικότητα όμως των Αμάλια Μπένετ, Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς, Θοδωρή Οικονόμου και των συνεργατών τους δεν σταματά εδώ με την κάμερα εποχής να "καταγράφει" διαρκώς τα όσα συμβαίνουν, θυμίζοντάς μας τις κινηματογραφικές καταβολές της παράστασης. Χαρακτηριστική η σκηνή της πρώτης συνάντησης του Σαρλό με το τυφλό κορίτσι, που έμεινε στην ιστορία για τις 342 λήψεις της, στην οποία ο ηθοποιός ( Προκόπης Αγαθοκλέους ) έρχεται πίσω από την κάμερα ως Τσάρλι Τσάπλιν με τους δημιουργούς να τιμούν τον τελειομανή σκηνοθέτη, σεναριογράφο, παραγωγό και μουσικό, πηγαίνοντάς μας στα παρασκήνια των γυρισμάτων. Μία μοναδική σινεφίλ αναφορά στην ίντριγκα μεταξύ του Τσάπλιν και της συμπρωταγωνίστριάς του, Βιρτζίνιας Τσέριλ, την οποία και απέλυσε αρχικά, όταν εκείνη καθυστέρησε να προσέλθει στο κινηματογραφικό πλατό, αντικαθιστώντας την ανεπιτυχώς με τη Τζόρτζια Χέιλ, για να επανέλθει σε εκείνη στο τέλος διπλασιάζοντας τον μισθό της, μιας και δεν υπήρχε ο χρόνος και το χρήμα για να ξαναγυριστούν τα πλάνα της.
Τα λόγια κυριολεκτικά περιττεύουν, μιας και οι ηθοποιοί ερμηνεύουν μέσα από την κίνηση, τον χορό και την παντομίμα, επαναφέροντας τον Σαρλό στην τέχνη που τον ενέπνευσε, την "Commedia dell'arte", αναδεικνύοντας, παράλληλα, την αλληλεπίδραση ανάμεσα στο θέατρο και το σινεμά σε ένα άτυπο κλείσιμο αυτού του ιδιαίτερου καλλιτεχνικού κύκλου. Παράσταση συνόλου με ερμηνείες γεμάτες ενέργεια, έντονες εκφράσεις και άρτιο συντονισμό κινήσεων μεταξύ των ηθοποιών και του ρυθμού της μουσικής.
Δεσπόζει ο Προκόπης Αγαθοκλέους, ο οποίος δεν παίζει, αλλά ΕΙΝΑΙ ο Σαρλό, ενσαρκώνοντας κάθε πτυχή του θρυλικού χαρακτήρα. Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη, ιδανική επιλογή στον ρόλο της τυφλής κοπέλας, εκφράζει το δράμα, όπως και την ευγένεια, την αθωότητα και την ευαισθησία μίας άλλης εποχής, σε μία παρουσία που "ξεχειλίζει" τρυφερότητα. Εξαιρετική και η Σαβίνα Γιαννάτου στο τραγούδι ως φωνή του κοριτσιού, δικαιολογώντας σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτηρισμό "ένα διαφορετικό μιούζικαλ" στη λεζάντα της αφίσας του θεατρικού έργου.
Μαγική η μουσική του Θοδωρή Οικονόμου, η οποία βρίθει συναισθημάτων, και εξαιρετική η ζωντανή ορχήστρα, που συγχρονίζεται απόλυτα με τη σκηνική δράση σε πραγματικό χρόνο. Τις επεξηγηματικές καρτέλες με τους διαλόγους των βουβών ταινιών αντικαθιστούν τα μελοποιημένα λόγια και οι γεμάτοι νόημα στίχοι των τραγουδιών ( Σταύρος Σταύρου ) με το τελικό αποτέλεσμα να είναι άκρως πετυχημένο σε βαθμό που να σκεφτόμαστε πως δεν θα πρέπει αυτή η δουλειά να μείνει στο αρχείο του Εθνικού Θεάτρου.
To τεχνικό μέρος εξίσου εντυπωσιακό σε μία παραγωγή υψηλών προδιαγραφών. Πληθώρα φορητών σκηνικών κατασκευών ( Τίνα Τζόκα ), εμπνευσμένων από την ταινία, εύκολα μετακινούμενων, ώστε να διατηρείται η γρήγορη ροή κατά τις εναλλαγές των σκηνών. Το άγαλμα στο ξεκίνημα, το σπίτι της λουλουδού, το ρινγκ του διάσημου αγώνα, ο χώρος διασκέδασης, όπου και οι μουσικοί της ορχήστρας βρίσκονται στη φυσική τους θέση, η σκάλα δίπλα στη θάλασσα, το αυτοκίνητο με το αρχοντικό του μεθυσμένου μεγιστάνα και τα φώτα της πόλης με το ολόγιομο φεγγάρι στον επίλογο, όλα τους είναι υλοποιημένα με φαντασία και μεράκι. Στο ίδιο επίπεδο ποιότητας και ποικιλίας τα κουστούμια της περιόδου ( Άγγελος Μέντης ) με τους φωτισμούς ( Χριστίνα Θανάσουλα ) και τον ήχο ( Κωνσταντίνος Μπώκος ) να έρχονται να συμπληρώσουν την αίσθηση της απόλυτα ολοκληρωμένης δημιουργίας.
"Τα φώτα της πόλης" του Εθνικού Θεάτρου μας ταξίδεψαν πίσω στον χρόνο, τότε που γελούσαμε με την ψυχή μας, βλέποντας μέσα από τη "χιονισμένη" αναλογική εικόνα αυτόν τον αλητάκο με το καπελάκι και το μπαστουνάκι του να σουλατσάρει στη συχνότητα της κρατικής τηλεόρασης. Ο ρόλος - προσθήκη του "λιλιπούτειου Τσάρλι" ενισχύει συμβολικά αυτή τη συσχέτιση με την απόδοση να υπενθυμίζει στους μεγαλύτερους το παιδί που κάποτε ήμασταν και να δίνει στους μικρότερους τις ίδιες εμπειρίες με παρόμοιο τρόπο μέσα από ένα διαφορετικό είδος τέχνης. Η συγκίνηση και το γέλιο από ανθρώπους κάθε ηλικίας στη διάρκεια της παράστασης αποτελούν την απόδειξη πως ο Σαρλό ήταν, είναι και θα είναι πάντα εκεί να μας περιμένει για να τον (ξανα)ανακαλύψουμε, θυμίζοντάς μας νοσταλγικά τα χρόνια της αθωότητας και της ανεμελιάς, τότε που η ζωή ήταν τόσο απλή, που δεν χρειαζόμασταν τις λέξεις για να την καταλάβουμε.
Η πρότασή μας είναι να δείτε και να θυμηθείτε το έργο, πριν να πάτε στο θέατρο. Βοηθά στο να εκτιμήσετε περισσότερο τη δουλειά που έχει γίνει στην πιστότητα και την ευρηματικότητα της θεατρικής μεταφοράς.
Διασκευή: Αμάλια Μπένετ, Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς, Θοδωρής Οικονόμου / Στίχοι: Σταύρος Σταύρου
Παίζουν: Προκόπης Αγαθοκλέους, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Φίλιππος Άνθης, Στέλλα Αντύπα, Θοδωρής Βραχάς, Σαββίνα Γιαννάτου, Νίκος Ιατρού, Έκτορας Λυγίζος, Υβόννη Μαλτέζου, Γρηγορία Μεθενίτη, Μάριο Μπανούσι, Κώστας Μπερικόπουλος, Ιωάννα Μπιτούνη, Νικόλας Ντούρος, Μίκης Παντελούς, Γιάννης Πρωτόπαππας, Κρις Ραντάνοφ, Θανάσης Ραφτόπουλος, Μαριάμ Ρουχάτζε, Κωνσταντίνος Σάμαα
Μουσικοί επί σκηνής: Διονύσης Βερβιτσιώτης, Παρασκευάς Κίτσος, Ιώ Λε Μολλέρ, Θοδωρής Οικονόμου, Δημήτρης Χουντής
Σκηνοθεσία-Χορογραφία: Αμάλια Μπένετ
Εθνικό Θέατρο - Σκηνή Κοτοπούλη - Rex
Διάρκεια: 135' (με διάλειμμα)
Τετάρτη - Κυριακή 19:00 / Πέμπτη - Παρασκευή 20:30 / Σάββατο απογευματινή 17:00 ( ελέγξτε αν υπάρχει η συγκεκριμένη παράσταση στο Σάββατο που σας ενδιαφέρει - την εορταστική περίοδο διπλές παραστάσεις τις Παρασκευές 23/12 και 30/12) / Σάββατο βραδινή 20:30 (ελέγξτε τις ημέρες και τις ώρες των παραστάσεων κατά την περίοδο των εορτών, μιας και υπάρχουν διαφοροποιήσεις, όπως ήδη αναφέρθηκε)
Τιμές Εισιτηρίων: Τετάρτη, Πέμπτη Διακεκριμένη Ζώνη 18€ - Α' Ζώνη 16€ - Β' Ζώνη 15€ / Παρασκευή ενιαία τιμή 13€ / Σάββατο, Κυριακή Διακεκριμένη Ζώνη 25€ - Α' Ζώνη 20€ - Β' Ζώνη 18€
Ειδικές Τιμές: Φοιτητικό – Νεανικό έως 28 ετών (εκτός διακεκριμένης ζώνης) 10€ / Άνω των 65 ετών: Τετάρτη (εκτός διακεκριμένης ζώνης) 10€ & Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή (εκτός διακεκριμένης ζώνης) 13€ / Κάρτα ανέργων: Όλες τις ημέρες εκτός διακεκριμένης και Α' ζώνης 5€ / ΑΜεΑ (καθημερινά & Σαββατοκύριακο) 5€ - Συνοδός 5€ / Πολύτεκνοι (καθημερινά & Σαββατοκύριακο εκτός διακεκριμένης ζώνης) 10€ / Θέσεις μειωμένης ορατότητας 10€ / Ατέλειες Δραματικών Σχολών, ΣΕΗ, Θεατρολογίας ισχύουν εκτός Σαββατοκύριακο / Τις επίσημες αργίες ισχύουν οι τιμές Σαββατοκύριακου
Για περισσότερες πληροφορίες: Τα Φώτα της Πόλης
