Ο ιατρός ολιστικής ψυχοσωματικής ιατρικής Αλέξανδρος Λουπασάκης είναι γνωστός ως “ο γιατρός τους γέλιου” μας μιλάει για το γέλιο και την “κλινική” του γέλιου.
“Γέλα πουλί μου γέλα,
είναι η ζωή σαν τρέλα”
Τραγουδούσαν κάποτε οι Κατσιμίχες.
Δύο τόσο δα στιχάκια αρκούν για να περικλείσουν όλο το νόημα της τόσο περιστασιακής και σύντομής ζωής μας, της τόσο μικροσκοπικής ύπαρξής μας. Σε μία κοινωνία που η κατάθλιψη τείνει να γίνει κοινωνικό κίνημα και η μιζέρια σημαία των απανταχού Ελλήνων, το γέλιο ίσως αποτελεί τη μόνη σανίδα σωτηρίας.
Πολλοί/ες θα σπεύσουν να ρωτήσουν μας πως μπορώ να γελάω όταν χρωστάω ακόμα και αυτά που δεν έχω δανειστεί και κινδυνεύω να βιώσω μία νέα κατοχική περίοδο;
Και εδώ η απάντηση έρχεται από μόνη της. Ποια είναι η πραγματική ουσία της ζωής; Μήπως “πήραμε τη ζωή μας λάθος και αλλάξαμε ζωή;” Μήπως θα πρέπει να επανατοποθετήσουμε το κέντρο βάρος των αξιών μας και να θέσουμε την κοσμοθεωρία μας σε νέα βάση;
Ο ιατρός ολιστικής ψυχοσωματικής ιατρικής Αλέξανδρος Λουπασάκης γνωστός και ως “ο γιατρός τους γέλιου” μας μιλάει για το γέλιο και την “κλινική” του γέλιου.
Τι είναι η “κλινική” του γέλιου;
Είναι ένα πρόγραμμα που το κάνω δωρεάν και ελευθέρα. Ανάλογα με το πόσοι άνθρωποι εκδηλώνουν ενδιαφέρον, μαζευόμαστε ή στο Πεδίο του Άρεως ή στο Φιλοπάππου, μέσα στα δέντρα και εκεί δείχνω ασκήσεις για να πιάσουν επαφή με το εσωτερικό χαρούμενο παιδί που όλοι/ες έχουμε μέσα μας. Έχουμε μέσα μας ένα κομμάτι μέρα και ένα κομμάτι νύχτα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι μόνο νύχτα ή μόνο μέρα. Διαρκώς συνομιλεί μέσα μας η μέρα με τη νύχτα, η χαρά με τη λύπη, ο πόνος με την ευδαιμονία, η ευεξία με τη δυσανεξία. Είμαστε διαρκώς σε μία ταλάντωση όπου οι αντίθετες ποιότητες συνομιλούν, φλερτάρουν, αρραβωνιάζονται, παντρεύονται ή χωρίζουν και αρρωσταίνουμε.
Στο πρόγραμμα ποιες ηλικίες συμμετέχουν;
Στα δέκα χρόνια που το εφαρμόζω έχουν δείξει ενδιαφέρον πολλά άτομα όλων των ηλικιών. Όποιος/α θέλει να πιάσει επαφή με το χαρούμενο αθώο παιδί που όλοι/ες έχουμε μέσα μας, μπορεί να έλθει.
Συμμετέχουν και παιδιά;
Δεν έρχονται παιδιά γιατί είναι πιο κοντά στη χαρά και στο γέλιο, δεν το έχουν ανάγκη, δεν το έχουν χάσει. Οι μεγάλοι το χάνουν, καθώς δηλητηριάζονται από ιδιωτική λογική. Όπως έλεγε ο Επίκτητος «Είμαστε θύματα της ιδιωτικής μας λογικής». Περισσότερο υποφέρουμε από αυτά που σκεφτόμαστε παρά από τα ίδια τα γεγονότα. Οπότε ουσιαστικά χρειαζόμαστε να κοιτάξουμε διαφορετικά από άλλη γωνία και την αγωνία.
Μπορείτε να μας περιγράψετε μία τεχνική από το πρόγραμμα;
Η βάση αυτού του προγράμματος είναι να μάθεις να χαλαρώνεις. Ο σφιγμένος άνθρωπος δε γελάει, ούτε χαμογελάει. Επομένως η βασική άσκηση είναι η χαλάρωση, την οποία μπορούμε να τη συνδυάσουμε με μία άσκηση που την ονομάζω “το εσωτερικό χαμόγελο”.
Κλείνουμε τα μάτια, καθόμαστε στην καρέκλα ή στο κρεβάτι και αρχίζουμε να φανταζόμαστε ένα ένα τα μέρη του σώματός μας να μας χαμογελούν και να τους χαμογελάμε. Μπορούμε να φανταστούμε ότι αυτό το χαμόγελο έχει χρώμα και ο/η καθένας/μια μπορεί να του βάλει όποιο φωτεινό χρώμα επιθυμεί. Ανάλογα με το χρώμα που επιλέγουμε μπαίνουμε και σε διαφορετική ενεργειακή συχνότητα, γιατί το χρώμα είναι συναίσθημα. Να πιάσουμε επαφή και αυτό να το μοιραστούμε με τους γονείς μας, τους φίλους μας, τα παιδιά μας, τους/ις αγαπημένους/ες μας και έτσι να γίνει ένα άπλωμα της χαράς και να βγούμε από τη σκοτεινιά που πλακώνει τη ψυχή μας.
Στα ελληνικά λέμε είμαι στενοχωρημένος που σημαίνει στενός-χώρος. Ποια είναι η θεραπεία του στενού χώρου; H ευρυχωρία. Δοκιμάζουμε λοιπόν να ξανοιχτούμε στην εσωτερική ευρυχωρία της καρδιάς και η καρδιά έχει χρώματα, έχει και αρώματα.
Αυτά είναι δικά μας και δεν χρειάζεται να πάμε και να τα αγοράσουμε. Μπορούμε λοιπόν να καταλάβουμε ότι το χαμόγελο είναι πολιτική πράξη.
Τι εννοείτε λέγοντας ότι το χαμόγελο αποτελεί πολική πράξη;
Το να πιάσουμε επαφή με τη καρδιά μας είναι κλειδί για τη ζωή του πολίτη. Τι σημαίνει πολιτική πράξη, η ζωή του πολίτη. Είμαστε πολίτες. Σαν πολίτες λοιπόν και κάτοικοι της πόλεως έχουμε την ανάγκη να έχουμε και τη σφραγίδα αυτής της ποιότητας, γιατί ό,τι κάνουμε είναι και πολιτικές πράξεις.
Τι σας λένε οι άνθρωποι;
Τον πόνο τους. Οι άνθρωποι έχουν πέσει σε θλίψει στενού χώρου, στεναχώριας. Εάν τους δείξεις ότι μπορεί να υπάρχει και η άλλη μεριά, μπαίνουν στην υποψία ότι υπάρχει και η άλλη μεριά. Επομένως, μπορούμε να είμαστε και στο στενό χώρο και στην ευρυχωρία.
Τι θεωρείτε καλύτερο να γελάμε ή να χαμογελάμε;
Θα έλεγα ότι ο άνθρωπος χρειάζεται όλες τις συναισθηματικές ποιότητες και να γελάσει και να κλάψει. Όλα είναι θεραπευτικά. Χρειαζόμαστε αγάπη πάνω από όλα. Εάν λοιπόν μπορούμε να είμαστε συντονισμένοι με την αγάπη και να έχουμε μπροστά στα μάτια μας εικόνες αγάπης...
Η αγάπη ανοίγει την καρδιά μας, το χαμόγελο και το γέλιο που χρειαζόμαστε είναι το γέλιο της καρδιάς.
Τι θα συμβουλεύατε τους Έλληνες και τις Ελληνίδες αυτές τις δύσκολες ώρες;
Να είναι σε επαφή με τα συναισθήματά τους και να ξανοίγονται στην ευρυχωρία.
Ευρυχωρία είναι να ξαπλώσω σε ένα χορτάρι το βράδυ και να κοιτάξω τον ουρανό. Βλέποντας τα αστέρια και τους γαλαξίες πάνω από το κεφάλι μου θα αντιληφθώ ότι τα πράγματα δεν χάνονται σε μία κουταλιά νερό.
Οι άνθρωποι που έχουν προβλήματα σοβαρά μπορούν να λειτουργήσουν έτσι;
Ο άνθρωπος που έχει προβλήματα τρομακτικά εξαρτάται από ποια γωνία τα βλέπει. Μία μέρα όλοι θα πεθάνουμε. Πάνω σε αυτή τη βάση υπάρχει ένας τρόπος να ξανοιχτούμε σε άλλη φιλοσοφία. Χρειάζεται ένα είδος φιλοσοφοθεραπείας και για να την αποκτήσεις αυτή χρειάζεται και βιβλιοθεραπεία. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι παιδεία, παιδεία της καρδιάς. Αλλά η παιδεία είναι δια βίου. Θα πρέπει όλοι να πάμε σε βιβλιοθήκες που είναι δωρεάν να δανειστούμε βιβλία και να ψάξουμε.
Ο κ. Λουπασάκης μας ανέπτυξε τη δική του πολιτική, δεν είναι κόμμα, είναι ένα άνθρωπος, ένας πολίτης του τόπου αυτού. Όπως χαρακτηριστικά μας ανέφερε “Εγώ με τον κόσμο μοιράζομαι τη φιλοσοφία της χαμογελαστής καρδιάς”.
Το αν θα γελάτε ή θα χαμογελάτε μετά από αυτό εσείς το επιλέγετε. Άλλωστε όπως είπε και ο Νίκος Καζαντζάκης “Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα”.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΡΧΕΙΟΥ
(Ιούλιος 2012)
