Ο Δημήτρης Ραφαήλος πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Μακμπέθ” στο Θέατρο Πόλη – «Δάνης Κατρανίδης».
Συμμετέχετε στην παράσταση “Μακμπέθ” του William Shakespeare. Ένα από τα πιο πολυπαιγμένα θεατρικά έργα
παγκοσμίως. Τι είναι αυτό που καθιστά το συγκεκριμένο έργο τόσο δημοφιλές; Όντως είναι ένα από τα πιο σημαντικά και πολυπαιγμένα έργα παγκοσμίως και εντάσσεται στα προγράμματα όλων των μεγάλων θεατρικών σκηνών . Νομίζω ότι ο τρόπος που διαπραγματεύεται ο Shakespeare τον "μύθο" του έργου είναι αριστοτεχνικός. Μέσα από αυτό το έργο ο συγγραφέας θίγει θέματα πανανθρώπινα και ένα από αυτά είναι η εξουσία. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που το μόνο που επιδιώκουν στην ζωή τους είναι θέσεις εξουσίας, είτε πληρούν τις προδιαγραφές γι' αυτές τις θέσεις είτε όχι, ο Μακμπέθ θα είναι επίκαιρος και τέτοιοι άνθρωποι θα υπάρχουν πάντα. Επίσης καλλιτεχνικά έχει τεράστια αξία για έναν ηθοποιό να αναμετρηθεί με έναν τόσο πολυσχιδή ρόλο.
Ο ρόλος του Μακμπέθ, θεωρείται ρόλος πρόκληση για κάθε ηθοποιό. Εσείς ποιες δυσκολίες κληθήκατε να προσπελάσετε; Είναι ένας ρόλος πρόκληση, ο οποίος κρύβει πολλούς κινδύνους! Έχουν γραφτεί δεκάδες αναλύσεις για τον συγκεκριμένο ρόλο , ευτυχώς. Έτσι η επιλογή ήταν μία, το διάβασμα!!! Ο Φρόυντ και ο Γιουνγκ έδωσαν την δική τους άποψη για τον Μακμπέθ. Διαβάζοντας και μιλώντας με ψυχολόγους και φυσικά με τον σκηνοθέτη της παράστασης φτιάξαμε το θεωρητικό υπόβαθρο του ρόλου. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να πέσει κάποιος στην παγίδα του μεγέθους ενός τόσο σημαντικού ρόλου και να ξεχάσει ότι στην πράξη μιλάμε για έναν άνθρωπο!
Πώς προσεγγίσατε τον ρόλο του Μακμπέθ; Ήταν πιο απαιτητικός ψυχολογικά ή σωματικά; Με την πολύτιμη βοήθεια του σκηνοθέτη Ευθύμη Μπαλαγιάννη και μετά από ατελείωτη μελέτη . Πρόκειται για έναν πολύ απαιτητικό ρόλο τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, εξάλλου το ένα επηρεάζει το άλλο .. είναι αλληλένδετα.
O Μακμπέθ διψά για εξουσία και αυτή του η φιλοδοξία τον καθιστά αδίστακτο. Θεωρείται ότι η εξουσία μεθάει τον άνθρωπο; Δεν ξέρω αν η φιλοδοξία του τον καθιστά αδίστακτο, νομίζω ότι από μόνος του, όπως λέμε, δεν θα έμπαινε σε αυτή την διαδικασία όσο και αν το ποθούσε, οι συγκυρίες καθώς και οι γύρω του τον οδηγούν σε ακραίες επιλογές που τελικά δεν μπορεί να διαχειριστεί.
Αν θεωρήσουμε ότι η εξουσία αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα του ανθρώπου, ο καλός γίνεται καλύτερος, ο κακός γίνεται χειρότερος. Δεν ξέρω αν μεθάει , νομίζω ότι χρειάζεται ειδικό χειρισμό. Αν υπάρχει σωστή βάση, ενσυναίσθηση, αν η ζωή του "εξουσιαστή" είναι χτισμένη σε σωστά θεμέλια τότε δεν είναι επικίνδυνη.
Εσείς έχετε κάποια προσωπική φιλοδοξία;
Όπως "λέει" και ο Μακμπέθ : "η ακραία φιλοδοξία οδηγεί τον άνθρωπο στην καταστροφή.."
Αν είναι φιλοδοξία το να είμαι στο θέατρο και να ζω απ' αυτό τότε ίσως έχω, αλλά να υπάρχω σε ένα θέατρο με ανθρώπους που έχουν κάτι να πουν, να μοιραστούν , κάτι για το οποίο θέλουν να μιλήσουν! Και να καταλαβαίνουν ότι το θέατρο είναι ομαδική δουλειά, ότι όλοι οι συμμετέχοντες είναι σημαντικοί περισσότερο από την "μαρκίζα", την αφίσα και την προσωπική τους προβολή.
Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ατάκα του Μακμπέθ που σας αγγίζει ιδιαίτερα;
Έχω ταυτιστεί απόλυτα με την ατάκα του Μακμπέθ " Η ζωή είναι ένα παραμύθι , βοή ,θυμούς γεμάτο μα νόημα ... κανένα..."
Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον χαρακτήρα του Μακμπέθ, τι θα ήταν;
Δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα! Πως θα μπορούσα άλλωστε; Δεν θα ήταν ο Μακμπέθ και νομίζω ότι ο Shakespeare ήξερε καλύτερα από μένα!!! Το σκοτάδι ασκεί γοητεία όπως και το τέρας, θέλεις να τα κοιτάς και τα δύο...
Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θεωρείτε ότι μεταφέρει ο Μακμπέθ στο σύγχρονο κοινό;
Αυτά είναι δουλειά των ειδικών! Εγώ νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να δει κανείς αυτό το έργο για να καταλάβει τι κάνει η εξουσία σε λάθος χέρια.. και σε αυτόν που την ασκεί αλλά και στους άλλους... Ειδικά σε αυτούς τους καιρούς και με όσα συμβαίνουν γύρω μας...
Πώς νιώθετε κάθε φορά που ολοκληρώνετε την παράσταση; Υπάρχει κάποια συναισθηματική φόρτιση που μένει μαζί σας μετά το τέλος της;
Αν όλα "συμβούν" , προκύψουν πάνω στην σκηνή με ειλικρίνεια και γενναιοδωρία, με αγάπη προς τους συναδέλφους και προς το κοινό ,με ομαδική προσπάθεια και ανιδιοτέλεια τότε είμαι ευτυχισμένος, κουρασμένος λίγο αλλά ποιος νοιάζεται για την κούραση!!! Φορτισμένος ναι αρκετά ευτυχώς!!! Αυτή είναι η μαγεία τής δουλειάς μας!!! Η ανταπόκριση του κόσμου , η χαρά στα μάτια των συναδέλφων και των συντελεστών είναι αυτό που παίρνω μαζί μου φεύγοντας!
Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια;
Να υπάρχω στην σκηνή , σε δουλειές που έχουν κάτι να πουν, με καλλιτέχνες που θέλουν κάτι να επικοινωνήσουν με ειλικρίνεια και αγάπη, αυτό , τίποτα άλλο...
