Η Αγγελική Λερίου έλαβε το βάπτισμα του πυρός στη συγγραφή πριν από λίγους μήνες, όταν εκδόθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο "Μέχρι το Τέρμα".
Το «Μέχρι το Τέρμα» αποτελεί το πρώτο συγγραφικό σου εγχείρημα. Από πού προέκυψε αυτή σου η ανάγκη;
Θα δανειστώ κάποια λόγια της αγαπημένης μου ποιήτριας, της Κικής Δημουλά, η οποία είπε πως «η ευτυχία δε βγάζει ποίηση». Θεωρώ πως αυτό ισχύει και για τη συγγραφή. Ένιωσα την ανάγκη να γράψω σε μία δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Συνέχισα την «πάλη» με τη λευκή σελίδα όταν πάλι δεν ήμουν καλά ψυχολογικά. Γέμιζα τις λευκές σελίδες και ένιωθα πως καταφέρνω να γεμίσω και τα δικά μου κενά, ώσπου η ιστορία μου απέκτησε αρχή, μέση και τέλος και κατάφερε να φτάσει σε ένα καλό σημείο. Έμεινε για καιρό στο συρτάρι και ένιωσα την ανάγκη να τα «ξαναπούμε» όταν βίωσα μία μεγάλη απόρριψη, που με πόνεσε πάρα πολύ. Μάζεψα κυριολεκτικά τα συντρίμμια μου και αποφάσισα να στείλω στον εκδοτικό οίκο το βιβλίο μου, καθώς ήταν το μόνο που θα μπορούσε να με κάνει να πάρω και πάλι τα πάνω μου.
Από πού εμπνεύστηκες και έγραψες το συγκεκριμένο μυθιστόρημα;
Κύρια πηγή έμπνευσης για μένα αποτέλεσε το τρέξιμο, γι’ αυτό αρχικά άρχισα να γράφω αποκλειστικά και μόνο για αγώνες (περιγραφές, συναισθήματα δρομέων κ.τ.λ). Δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι για να εκδοθεί. Στη συνέχεια όμως, έβαλα στο μυαλό μου πως μπορεί αυτό που έχω ξεκινήσει να γράφω, να περάσει το κατώφλι ενός εκδοτικού οίκου. Έπρεπε να μη μείνω σε περιγραφές αγώνων. Έτσι σιγά σιγά άρχισα να χτίζω μία ιστορία που να καταφέρει να κεντρίσει το ενδιαφέρον και όσων δεν ανήκουν στη δρομική οικογένεια, προσπαθώντας παράλληλα να περάσω και κάποια κοινωνικά μηνύματα. Δεν ήξερα αν θα καταφέρω να ξαναγράψω, γι’ αυτό προσπάθησα να περάσω στο πρώτο μου βιβλίο όσα περισσότερα μηνύματα ήταν εφικτό.
Σε ποιους απευθύνεται το βιβλίο σου;
Στόχος μου ήταν το βιβλίο μου να μπορεί να διαβαστεί από μεγάλο εύρος ηλικιών και θεωρώ πως το κατάφερα. Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να κατανοηθεί από νεαρές ηλικίες και που παράλληλα θα αφήσει το στίγμα του και θα καταφέρει να βάλει σε πολλές σκέψεις και τις μεγαλύτερες ηλικίες. Υπάρχει αυτή η χρυσή τομή, που δεν περιορίζει το αναγνωστικό κοινό.
Tι κοινό έχεις με τη Μελίνα, την ηρωίδα του βιβλίου σου;
Έχουμε πολλά κοινά σημεία με τη Μελίνα, πράγμα που θεωρώ λογικό, καθώς, ως πρωταγωνίστρια του πρώτου μου βιβλίου, ήταν αναπόφευκτο να πάρει πολλά δικά μου χαρακτηριστικά. Αρχικά μοιάζουμε πολύ στο κομμάτι που αφορά στο τρέξιμο. Είναι η μεγάλη μας αγάπη, ειδικά ο Κλασικός Μαραθώνιος Αθηνών. Επιπλέον, η μεγάλη αγάπη που δείχνει στα ζώα, το γεγονός ότι αναγνωρίζει την αξία της υγείας, η μεγάλη της φοβία για τα νοσοκομεία και φυσικά η μεγάλη αγάπη για το Δερβένι.
Ποιο είναι το δικό σου «Τέρμα»;
Η λέξη «Τέρμα», παρόλο που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου και απέκτησε μία τρισυπόστατη έννοια, στην καθημερινότητά μου λείπει από το λεξιλόγιό μου. Δε θέλω να ορίζω ποτέ κανένα «Τέρμα». Πάντα κοιτάω τι κρύβεται πίσω από αυτό. Δε βάζω ταβάνι στον εαυτό μου και την ίδια τη ζωή.
Ζω και αγαπώ χωρίς… τέρμα!
Το μοναδικό Τέρμα στη ζωή μου είναι… το Καλλιμάρμαρο!
Στο βιβλίο σου θίγεται έντονα το θέμα της δωρεάς οργάνων, που δυστυχώς μέχρι και σήμερα δεν έχει λάβει τη σωστή θέση του στην ατζέντα της καθημερινότητάς μας. Θεωρείς πως μέσα από την τέχνη μπορεί να έρθει η αλλαγή;
Πολύ δύσκολή ερώτηση αυτή. Η Ελλάδα είναι πολύ πίσω σε αυτό το κομμάτι και μάλιστα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων δεν γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ δωρητή και δότη. Ίσως ακουστεί υπεραισιόδοξο αλλά ναι πιστεύω ότι η τέχνη με την ευρεία έννοια θα καταφέρει σταδιακά, λιθαράκι - λιθαράκι να φέρει την αλλαγή στο θέμα της δωρεάς οργάνων. Για κάτι τέτοιο βέβαια θα χρειαστούν δεκαετίες, καθώς το έδαφος για την τέχνη στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου εύφορο.
Mάλιστα, πρόσφατα έμαθα πως δύο άτομα μετά την ανάγνωση του βιβλίου πήραν την απόφαση να γίνουν δωρητές οργάνων, κάτι που με συγκίνησε πάρα πολύ!
Σε τι θέλεις να σταθεί ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο σου;
Ο αναγνώστης θα ήθελα να σταθεί περισσότερο στα κοινωνικά μηνύματα, που προσπάθησα να περάσω και στα κομμάτια της φιλοζωίας. Θέλω όποιος διαβάσει αυτό το βιβλίο να νιώσει πως ήταν διαφορετικός άνθρωπος όταν το ξεκίνησε και διαφορετικός όταν έφτασε στην τελευταία σελίδα. Ακόμα και ένα λιθαράκι να καταφέρω να βάλω, ώστε να αλλάξει ένας άνθρωπος προς το καλύτερο, πραγματικά μου είναι αρκετό.
Φυσικά αν καταφέρω μέσα από το βιβλίο μου να κάνω περισσότερους ανθρώπους να αγαπήσουν το τρέξιμο και να ενταχθούν στη μεγάλη δρομική παρέα, θα μου έδινε μεγάλη χαρά!
Ο Αργεντίνος συγγραφέας Xόρχε Λουίς Μπόρχες έχει πει ότι «Το γράψιμο δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κατευθυνόμενο όνειρο». Τι είναι για εσένα το γράψιμο;
Το γράψιμο για μένα είναι σαν το χτίσιμο ενός σπιτιού. Για να καταφέρεις να αποκτήσεις ένα άρτια κατασκευασμένο σπίτι, θα πρέπει να βρεις τα κατάλληλα υλικά και να είσαι οπλισμένος με υπομονή. Αν βλέπαμε λοιπόν τη διαδικασία της συγγραφής σε αναλογία με το χτίσιμο ενός σπιτιού, θα λέγαμε πως τα κατάλληλα υλικά είναι οι λέξεις, ο τρόπος που θα χτίσουμε το σπίτι είναι ο τρόπος έκφρασης και τα θεμέλια αυτού του σπιτιού είναι η θέληση και η υπομονή…
Αν ασχοληθείς με αγάπη και μεράκι με όλα τα παραπάνω τότε θα καταφέρεις να χτίσεις ένα παλάτι. Αν όχι, το «σπίτι» σου θα γκρεμιστεί με τον πρώτο «σεισμό».
Πόσο εύκολο είναι για μία νέα συγγραφέα να βρει τον εκδοτικό οίκο που θα αγκαλιάσει το έργο της;
Καθόλου εύκολο. Είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο και ίσως ούτε αυτή η λέξη καταφέρνει να περιγράψει την όλη κατάσταση. Στους περισσότερους εκδοτικούς οίκους μετράει το όνομα στο εξώφυλλο και όχι το θέμα του βιβλίου, ο τρόπος γραφής του συγγραφέα κ.τ.λ. Γνώριζα πολύ καλά πως τα περισσότερα βιβλία πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων δεν διαβάζονται καν. Έτρεμα στην ιδέα πως κατέθεσα κομμάτια από τη ψυχή μου, που πιθανόν να καταλήξουν στον κάδο ενός εκδοτικού. Δεν το έβαλα κάτω όμως και για καλή μου τύχη το βιβλίο μου έπεσε στα κατάλληλα χέρια, στις εκδόσεις Ανεμολόγιο. Διάβασαν το βιβλίο μου, το ενέκριναν και το φρόντισαν με μεράκι. Δεν νοιάστηκαν ποτέ πως η Λερίου δεν είναι διάσημη και μπορεί να μην πουλήσει. Πραγματικά εύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου όλοι οι νέοι συγγραφείς να έχουν τη δική μου τύχη και αντιμετώπιση και να καταφέρουν να φτάσουν τα βιβλία τους…μέχρι το τέρμα!
Moυ είπες ότι ήδη έχεις έτοιμο και το επόμενό σου βιβλίο. Mπορείς να μας πεις κάτι σχετικά με αυτό;
Το δεύτερο βιβλίο πλέει σε ένα εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος. Πρόκειται για μυστήριο με αρκετά στοιχεία από θρίλερ. Μία τετραμελής παρέα εξιχνιάζει ένα έγκλημα. Όχι όμως ένα έγκλημα που έχει συμβεί αλλά... ένα έγκλημα που θα συμβεί στο μέλλον. Βέβαια, δεν παρέλειψα και σε αυτό το βιβλίο να περάσω κάποια μηνύματα-νοήματα π.χ. το γεγονός ότι οι σημερινοί μαθητές ζουν στην ψευδαίσθηση της κοινωνίας του Άριστα...
